Τσιαντής Κώστας- Παιδεία στην Τεχνολογία

Εισαγωγή  του μαθήματος της Τεχνολογίας σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Γενική και Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση

Κώστας N. Τσιαντής,

Ομότιμος Καθηγητής Τ.Ε.Ι. Αθήνας.

Αξιότιμοι, προσκεκλημένοι, Αγαπητοί συνάδελφοι,

Κυρίες και Κύριοι

1.Εισαγωγή

Χαιρετίζω πρώτα-πρώτα την πρωτοβουλία του κ. Ανδριανοπολίτη και των  λοιπών συναδέλφων που πρωταγωνίστησαν για την ίδρυση της ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗΣ      ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ. Θεωρώ την ίδρυση της επιστημονικής αυτής ένωσης σταθμό στις μέχρι σήμερα προσπάθειες που καταβλήθηκαν για την ανάπτυξη της τεχνολογικής εκπαίδευσης και την εισαγωγή του επιστημονικού κλάδου της Παιδείας στην Τεχνολογία (των προγραμμάτων Τεχνολογίας) στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια  γενική και επαγγελματική εκπαίδευση. Λόγω της στενότητας του χρόνου, έρχομαι αμέσως στο αντικείμενο της εισήγησής μου.

2. Η έννοια: Παιδεία στην τεχνολογία

Δεν θα αναφερθώ στην ιστορία που βρίσκεται κρυμμένη πίσω από την έννοια αυτή. Επιτρέψτε μου να πω ότι μπορεί να την αναζητήσει κανείς στο βιβλίο μου Ιστορική Παιδαγωγική της Τεχνολογίας[1], από το οποίο επιλέγω τις σελίδες που αφορούν τις προ εικοσιπενταετίας  εξελίξεις στις ΗΠΑ.

Το 1985 ο μακρόχρονος εκπαιδευτικός οργανισμός "American Industrial Arts Association"  μετονομάστηκε σε Διεθνή Οργανισμό Παιδείας στην Τεχνολογία  "International Technology Education Association" (Ι.Τ.Ε.Α), ορίζοντας τον όρο Technology Education ως: μια πολύπλευρη (comprehensive) εκπαιδευτική διαδικασία σχεδιασμένη να αναπτύξει έναν πληθυσμό καλά πληροφορημένο για την τεχνολογία, την εξέλιξή της, τα συστήματα, τις τεχνικές, τη χρησιμοποίησή της στη βιομηχανία και σε άλλους τομείς, καθώς και για την κοινωνική και πολιτισμική της σημασία[2]. Το 1988 το αντίστοιχο Συμβουλευτικό Σώμα (Technology Education Advisory Council) στις Η.Π.Α. θεωρεί την Παιδεία στην Τεχνολογία (Technology Education) ως τον επιστημονικό κλάδο (discipline) που η εφαρμογή του στο σχολικό πρόγραμμα θέλει να κάνει τους μαθητές ικανούς "να κατανοούν, να χρησιμοποιούν, και να ελέγχουν την τεχνολογία"[3].

        Περί τα μέσα της δεκαετίας του ’90  ο Ι.Τ.Ε.Α ανέλαβε  να  καθορίσει   στάνταρ για  την παιδεία στην τεχνολογία, από το επίπεδο του νηπιαγωγείου μέχρι  την τελευταία τάξη του Λυκείου, με σκοπό να προαγάγει την τεχνολογική κουλτούρα (technological literacy) όλων των νέων («Technology for All Americans»). Ο όρος «τεχνολογική κουλτούρα» υποδηλώνει  εδώ: «Κάτι πολύ περισσότερο από τη γνώση των υπολογιστών και τις εφαρμογές τους. Περιλαμβάνει μια θεώρηση, όπου κάθε πολίτης έχει ένα βαθμό γνώσης για τη φύση, τη συμπεριφορά, τη δύναμη, και τις συνέπειες της τεχνολογίας υπό μια ευρεία προοπτική. Ακολουθώντας την ιστορική της παράδοση, περιλαμβάνει εκπαιδευτικά προγράμματα όπου οι μαθητές εντάσσονται στη διαδικασία της κριτικής σκέψης, καθώς σχεδιάζουν και αναπτύσσουν προϊόντα, συστήματα και περιβάλλοντα για την επίλυση πρακτικών προβλημάτων»[4].  Τονίζεται εδώ ότι: «Η τεχνολογία είναι  ανθρώπινη επινόηση  σε  δράση» και «αυτό περιλαμβάνει την παραγωγή της γνώσης και των διαδικασιών για ν’ αναπτυχθούν συστήματα που επιλύουν προβλήματα και  διευρύνουν τις ανθρώπινες δυνατότητες»[5].

Στη βάση της ιστορίας αυτού του επιστημονικού κλάδου, αλλά  των ανάλογων τάσεων που αναπτύχθηκαν και στην Ελλάδα κατά τα τελευταία σαρανταπέντε  χρόνια, θα όριζα την Παιδεία στην Τεχνολογία ως: την οργανική   σύζευξη θεωρίας και πράξης που αφορά την εξέλιξη,  τις εφαρμογές, τον έλεγχο και την ανάπτυξη της τεχνολογίας και, ιδιαίτερα, το ρόλο της στην επίλυση προβλημάτων που αφορούν την παραγωγή, την  ανάπτυξη , το περιβάλλον, και  την καθημερινή ζωή του ανθρώπου.

3. Πρόταση για την επέκταση του προγράμματος

Λαμβάνοντας υπόψη τις υφιστάμενες οικονομικές συνθήκες, αλλά και την ανάγκη για εκτενέστερη συζήτηση, θεωρώ ότι η Παιδεία στην Τεχνολογία πρέπει να εισαχθεί σε όλες τις τάξεις της ΤΕΕ. Όσον αφορά την αναθεώρηση και επέκταση των προγραμμάτων Τεχνολογίας στη Γενική εκπαίδευση, προς το παρόν προτείνω το πρόγραμμα της Παιδείας στην Τεχνολογία να αρχίζει από την Ε΄ Δημοτικού, να συνεχίζεται σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου και να να καλύψει  και την πρώτη τάξη του Λυκείου.

Η πρόταση αυτή γίνεται περιοριστική,  με βάση το σκεπτικό ότι δεν έχει ακόμα  αλλάξει το υφιστάμενο  θεσμικό πλαίσιο όσον αφορά την πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν το θεσμικό πλαίσιο αλλάξει και συγχρόνως ενισχυθεί η χρηματοδότηση για την παιδεία, τότε  μπορεί εύκολα να δει κανείς τις κατάλληλες  αλλαγές, επεκτάσεις και  τροποποιήσεις που μπορούν να γίνουν,  με αφετηρία τις προτάσεις των εκπαιδευτικών και των έμπειρων ειδικών παιδαγωγών μας που εργάστηκαν στο θέμα.

Η πρότασή μου για έναρξη των προγραμμάτων Τεχνολογίας από την Πέμπτη  Δημοτικού θεωρώ προς το παρόν (δεδομένου επίσης ότι  δεν έχει γενικευθεί ο θεσμός του ολοήμερου σχολείου) πως είναι  η πιο ρεαλιστική. Η συγκριτική απόδοση  του προγράμματος για την ηλικιακή αυτή φάση νομίζω ότι υπερέχει (η ετοιμότητα  των μαθητών για ενεργητική πρακτική μάθηση  είναι στην ποιο καλή της ώρα), αλλά νομίζω ότι για να επεκταθεί στις μικρότερες ηλικίες είναι φρόνιμο να προηγηθούν οι αναγκαίες επιστημονικές μελέτες και πιλοτικές εφαρμογές και να προετοιμασθούν επαρκώς προς τούτο οι διδάσκοντες.

4. Περιεχόμενο του προγράμματος της Τεχνολογίας για τη Γενική παιδεία. Αναγκαία κριτήρια δόμησης των προγραμμάτων.

Έρχομαι  τώρα στον πυρήνα της εισήγησής μου: Στην πρόταση για το πρόγραμμα,  την οποία  καταθέτω με σκοπό να ανοίξει η  συζήτηση και δώσει ερέθισμα για άλλες προτάσεις.

1. Το πρώτο στοιχείο το οποίο θέλω να εξάρω κατά το σχηματισμό οποιαδήποτε πρότασης είναι η επιτακτική ανάγκη να έχει έλλογη δομή, έτσι ώστε να μπορεί να «τακτοποιήσει» (κατηγοριοποιήσει) εύκολα κάθε  μαθητής το «χύμα» διάχυτο υλικό της εμπειρίας. 

Διάλεξα ως πρώτη βάση οργάνωσης της εμπειρίας με το προτεινόμενο πρόγραμμα το χρόνο: «παρελθόν, παρόν, μέλλον». Στη βάση αυτή είναι δομημένη η Ιστορία της Τεχνολογίας, πράγμα που έχει αποδειχτεί χρήσιμο. Ωστόσο, δεν έχω αντίρρηση ότι μπορεί κάποιος να ακολουθήσει και το σχήμα «παρόν, παρελθόν, μέλλον» (να ξεκινήσει δηλαδή από την άμεση εμπειρία του τεχνολογικού περιβάλλοντος που ζει ο μαθητής).

Βέβαια, οι πιο πολλές  από τις προτεινόμενες διδακτικές μεθόδους  παρακάμπτουν αυτόν το σκόπελο, δεδομένου ότι περιλαμβάνουν τη σύνδεση του χτες και του σήμερα ή του σήμερα του χτες εγγενώς στις δραστηριότητές τους.

2.Η δεύτερη μορφή οργάνωσης του περιεχομένου που περιλαμβάνεται στο προτεινόμενο πρόγραμμα είναι η θεματική. Η διάκριση δηλαδή του γνωστικού αντικειμένου κατά τεχνολογικό τομέα και κατά παραγωγικούς κλάδους.

Η θεώρηση αυτή- θεώρηση που αντανακλά τον υφιστάμενο πραγματικό καταμερισμό της εργασίας-,  θέτει ως άμεσο μαθησιακό στόχο την διαθεματικότητα ή διακλαδικότητα. Που σημαίνει ότι, μόνο εφόσον πετύχουμε  να αποκτήσουν οι  μαθητές μας διαθεματικές γνώσεις, εμπειρίες και δεξιότητες και καταστούν ικανοί να τις προσαρμόζουν και τις αναπτύσσουν επιτυχώς στις συνθήκες της πράξης, μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε στην τεχνολογική μας ανάπτυξη και παραγωγική μας ανάκαμψη.   

3. Η Τρίτη μορφή παιδαγωγικής  και μορφωτικής αξιοποίησης  του περιεχομένου της Τεχνολογίας και Παραγωγής  είναι οι μελέτες περιπτώσεων (case studies). Οι μελέτες αυτές ανταποκρίνονται: α) στην  ανάγκη να εκφράσει ο μαθητής τα ενδιαφέροντα και τις κλίσεις του,  β) στην ανάγκη να βρει ο μαθητής βήμα να διατυπώσει το  τί προσπάθησε και πώς, αλλά και να μεταφέρει στους συνομηλίκους του το τι έμαθε και τι πέτυχε, και τέλος γ) στην ανάγκη για περαιτέρω μάθηση (η οποία βέβαια υπερβαίνει τα περιθώρια και τους σκοπούς του συγκεκριμένου μαθήματος) .

4. Το όλο πρόγραμμα, δηλαδή, διακρίνεται σε μια συνιστώσα δασκαλοκεντρική και σε μια μαθητοκεντρική.  Και οι δύο αυτές συνυπάρχουν σε όλη την έκταση του προγράμματος.

Ο διδάσκων δημιουργεί τα κίνητρα για τη μάθηση και την ένταξη του μαθητή στη διαδικασία. Συγχρόνως όμως «διδάσκει» συγκεκριμένο περιεχόμενο, δίνοντας έμφαση στη δομή του γνωστικού αντικειμένου, που επιτρέπει στον μαθητή να προσανατολιστεί στις αναζητήσεις του.   Ο διδάσκων δίνει παραδείγματα που εντάσσονται σ’ αυτή τη δομή και συγχρόνως παραδείγματα των κομβικών σημείων απ’ τα οποία πέρασε και προχώρησε η τεχνολογία. Εξηγεί λ.χ. την τεχνολογική αλυσίδα (Α) ηλεκτρικός λαμπτήρας, ηλεκτρική λυχνία, ολοκληρωμένο κύκλωμα, τσιπ, μικροτσίπ, προσωπικός υπολογιστής ή (Β) τροχός, υδρόμυλος, φυσερό, ατμομηχανή, σιδηρόδρομος.  Ευθύνη του διδάσκοντος είναι λ.χ. να παρουσιάσει τους τομείς της παραγωγής, όπως και την έννοια του συστήματος, έτσι ώστε να μπορούν οι μαθητές (1) να βλέπουν μια τεχνολογική συσκευή ως σύστημα και να την αναλύουν στα υποσυστήματά της, και (2) να βλέπουν την παραγωγική μονάδα ως σύστημα και να την αναλύουν στα υποσυστήματά της.

Ο διδάσκων, αφού έχει προσδιορίσει σε κάθε φάση το ρόλο του σε σχέση με την «ύλη» που προβλέπει το πρόγραμμα, επιδιώκει να  ενεργοποιήσει  όσο μπορεί τον μαθητή, ώστε να τον κάνει κέντρο-ενεργό υποκείμενο δημιουργικής αυτομάθησης, υποβοηθώντας τον όπου χρειάζεται ή παραπέμποντάς τον στις κατάλληλες πηγές.    Σημαντικός στόχος, και που έχει για τον τόπο μας ιδιαίτερη σημασία, είναι η παρώθηση των μαθητών να δουλεύουν σε ομάδες εντός των οποίων ο καθένας αναλαμβάνει συγκεκριμένες υποχρεώσεις και συγκεκριμένο τομέα ευθύνης. Η οργάνωση των μαθητών σε ομάδες (με τη μέθοδο του Συλλογικού έργου ή της Γραμμής παραγωγής) είναι καταλυτικής σημασίας για την ανάπτυξη της συνεργασίας, την τήρηση υποχρεώσεων έναντι των άλλων και την καλλιέργεια του αισθήματος κοινωνικής ευθύνης.

5. Η επίτευξη από τους μαθητές αυτών των ικανοτήτων και δημιουργικών έξεων, τους επιτρέπει να κάνουν ένα μεγαλύτερο βήμα: να δημιουργήσουν κάτι δικό τους, μια τεχνολογική καινοτομία, ή να μάθουν  να βελτιώνουν υφιστάμενες καινοτομίες, αφού προηγουμένως μάθουν για τις πατέντες που έχουν κατοχυρώσει άλλοι και τους όρους με τους οποίους μπορούν να τις αξιοποιήσουν. Μιλάμε δηλαδή για το πέρασμα των μαθητών σε ό,τι λέγεται Έρευνα και Ανάπτυξη (Research and Development), είτε αυτό αφορά την Τεχνολογία είτε την Παραγωγή (τη βελτίωση και ανάπτυξη των παραγωγικών μεθόδων).

6. Και φυσικά είναι αδιανόητο να μιλάμε για συστήματα –Τεχνολογικά και Παραγωγικά-, και να μην νοιαζόμαστε για τις επιδράσεις και τις αλληλεξαρτήσεις που έχουν τα προηγούμενα με το οικονομικό σύστημα και, βεβαίως, με το οικολογικό σύστημα εντός του οποίου μπορούμε και υπάρχουμε.

Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να ομολογήσω ότι νοιώθω άβολα που μιλάω για το οικονομικό σύστημα, όταν βρισκόμαστε σήμερα ως χώρα εδώ που είμαστε, ενώ  συγχρόνως οι εγκύκλιες αλλά και ακαδημαϊκές οικονομικές γνώσεις που μας έχουν παρασχεθεί είναι από ανύπαρκτες έως μηδαμινές. Η υποκρισία στον τομέα αυτό θριαμβεύει. Θεωρήθηκε ως καινοτομία κάποτε να μάθουμε στο μάθημα της  πολιτικής οικονομίας τις ιδεολογίες του φιλελευθερισμού και του μαρξισμού, τις οποίες καθημερινά γνωρίζαμε από τον τύπο, τα περιοδικά  και τις αντιπαραθέσεις των πολιτικών μας, αλλά να μην μάθουμε τίποτα για τις οικονομικές   αριθμητικές πράξεις, τουτέστιν,  να μην μάθουμε να υπολογίζουμε και να ελέγχουμε τη δόση του δανείου μας, να μη μάθουμε να υπολογίσουμε την οικονομική απόδοση μιας επιχείρησης ή μιας επένδυσης για εγκατάσταση  ανεμογεννητριών. Τονίζω, έτσι, την ανάγκη όπως παράλληλα με την ανάπτυξη του τομέα της Τεχνολογίας στην ελληνική γενική και επαγγελματική παιδεία, γίνει και η εισαγωγή μαθημάτων που προσφέρουν βασικές πρακτικές οικονομικές γνώσεις για τον αυριανό πολίτη, εργαζόμενο και   επαγγελματία.

Επίλογος

1. Η ανάπτυξη των προγραμμάτων Τεχνολογίας πιστεύω ότι τα μέγιστα θα συμβάλλει στην υλοποίηση των στόχων της ελληνικής παιδείας, αλλά και θα δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για την τον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων μας, την ουσιαστική αναβάθμιση της  επαγγελματικής και τεχνολογικής εκπαίδευσης, αλλά και την ώθηση που πρέπει να λάβει η ανάπτυξη των καινοτομιών σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Το πρόγραμμα αυτό πιστεύω ότι βάζει τις βάσεις για να βρει έκφραση η δημιουργικότητα της νέας γενιάς, να ευδοκιμήσουν οι κόποι της,  και να βρει στήριγμα η συλλογική προσπάθεια για τη σωτηρία και την ανάπτυξη της χώρας.

2. Η Παιδεία στη  Τεχνολογία επιδιώκει, μέσα από τη σύζευξη ορθολογισμού και ανθρωπισμού,  να προσφέρει ένα νέο τρόπο σκέψης, μια συνολική οπτική στον τρόπο θεώρησης της τεχνολογίας, αλλά και της όλης ιστορικο-κοινωνικής εμπειρίας και  γνώσης για τη μελέτη και αντιμετώπιση των  προβλημάτων  του ανθρώπου[6],[7].  Παράλληλα, η Παιδεία στην Τεχνολογία επιδιώκει  να υπηρετήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τη μάθηση και την  ανάπτυξη του μαθητή σε όλη της την έκταση, αξιοποιώντας το διαχρονικό γεγονός της τεχνολογίας ως όχημα για την πολύπλευρη καλλιέργεια και ανάπτυξη  της προσωπικότητας του μαθητή και των δυνατοτήτων του όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη.  Γιατί όπως έλεγε ο  Αριστοτέλης: Α γάρ δει μαθόντας ποιείν, ταύτα ποιούντες μανθάνομεν, οίον οικοδομούντες οικοδόμοι γίγνονται καί κιθαρίζοντες κιθαρισταί (Διότι όσα πρέπει ως συνέπεια της μάθησης να πράττουμε, αυτά με το να τα πράττουμε τα μαθαίνουμε, ακριβώς όπως εκείνοι που με το να οικοδομούν οικοδόμοι γίνονται και με το να παίζουν κιθάρα κιθαριστές.    Ηθικά Νικομάχεια:  Bιβ, Β 1103 α 15-37, b 1-3). Και  όπως  τόνιζε ο αείμνηστος δάσκαλός μου Donald Maley: "είναι μέσα απ' τη διαδικασία της προσωπικής αυτοπραγμάτωσης που φτάνει και αξιοποιεί κανείς το μέγιστο των δυνατοτήτων του για συμμετοχή και συνεισφορά σε μια κοινότητα, σε μια κοινωνία ή σ' ένα έθνος"[8].

Κώστας Ν. Τσιαντής (17/2/2011)

Πρόταση Προγράμματος[9]

.

I . ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ (Παρελθόν)
ΥΛΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 1. Δασκαλοκεντρικές ενότητες (έμφαση στη δομή του γνωστικού αντικειμένου) Η ιστορία ανάπτυξης της τεχνολογίας Γραφική επικοινωνία Χρήση των εργαλείων Χρήση του προσωπικού υπολογιστή 2. Μαθητοκεντρικές ενότητες Μελέτες περιπτώσεων: ·         Εργαλεία και μηχανές ·         Ενέργεια και Ισχύς ·         Μεταφορές και επικοινωνίες	5η-6η Δημοτικού ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΣΠΟΥΔΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ				ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ- ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ 1. Επίδειξη 2. Συζήτηση 3. Διάλεξη 4. Σεμινάριο Μέθοδοι: 1. Ατομικού έργου 2. Συλλογικού έργου 3.Τεχνολογικής ανακάλυψης  και χρήσης πατεντών 4. Σεμιναρίου.
II . ΖΩΝΤΑΣ Σ’ ΕΝΑΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ (Παρόν)
ΥΛΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 1. Δασκαλοκεντρικές Ενότητες (δομή γνωστικού αντικειμένου) Μηχανική τεχνολογία       (η μηχανή εσωτερικής καύσης) Χημική τεχνολογία (συνθετικά υλικά) Ηλεκτρική τεχνολογία  (ηλεκτρική μηχανή) Ηλεκτρονική τεχνολογία  (ραδιόφωνο) Σχεδιασμός συστημάτων (εισαγωγή-αρχές) 2. Μαθητοκεντρικές ενότητες Μελέτες περιπτώσεων ·         Μηχανική τεχνολογία ·         Χημική τεχνολογία ·         Ηλεκτρική τεχνολογία ·         Ηλεκτρονική τεχνολογία			1η Γυμνασίου ΣΠΟΥΔΗ   ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ			ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ - ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ 1. Επίδειξη 3. Διάλεξη 4. Σεμινάριο Μέθοδοι: 1. Έρευνα και πειραματισμός 2. Ατομική μέθοδος 3. Σεμινάριο 4. Συστημική προσέγγιση 5. Κατασκευαστική προσέγγιση 6. Επίσκεψη μονάδων
ΥΛΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 1. Δασκαλοκεντρικές ενότητες (έμφαση στη δομή του γνωστικού αντικειμένου): Η παραγωγική μονάδα ως σύστημα Βιομηχανικός σχεδιασμός (Design) 2. Μαθητοκεντρικές ενότητες Μελέτες περιπτώσεων Γεωργία (πρωτογενής τομέας) Βιομηχανία (δευτερογενής) Υπηρεσίες (τριτογενής)			2η Γυμνασίου ΣΠΟΥΔΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ			ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ - ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ 1. Διάλεξη 2. Συστημική 3. Επίσκεψη μονάδων 3. Σεμινάριο (προσκεκλημένοι ομιλητές) Μέθοδοι: 1. Συλλογικό έργο 2. Γραμμή παραγωγής 3.Έρευνα και πειραματισμός 4.Μελέτη διαδικασιών 5. Εργασιακών εμπειριών-προβλημάτων 6. Τεχνολογικών-οικονομικών αποδόσεων 7. Εναλλακτικών τεχνολογιών.
III . ΠΡΟΑΓΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ (Μέλλον)
ΥΛΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 1. Δασκαλοκεντρικές ενότητες (έμφαση στη δομή του γνωστικού αντικειμένου) Σχεδιασμός συστημάτων Υψηλή τεχνολογία Εναλλακτική τεχνολογία Οικολογικά συστήματα 2. Μαθητοκεντρικές ενότητες Μελέτες περιπτώσεων ·         Σύγχρονη τεχνολογία ·         Υψηλή τεχνολογία ·         Εναλλακτική τεχνολογια		3η Γυμνασίου ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ		ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ - ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Μέθοδοι: 1. Διάλεξη 3. Επίσκεψη μονάδων 3. Σεμινάριο (προσκεκλημένοι ομιλητές) Μέθοδοι: 1. Κατασκευή (κατάδειξη λειτουργικών αρχών) 2.Συστημικών αποδόσεων 3.Τεχνολογκή  Έρευνα και ανάπτυξη 4. Τεχνολογικών βελτιώσεων (πατεντών) 5. Σεμινάριο 6. Επίσκεψη
ΥΛΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 1. Δασκαλοκεντρικές ενότητες (έμφαση στη δομή του γνωστικού αντικειμένου): Η λογική των συστημάτων Αλληλεπίδραση   των συστημάτων Η  νέα σύνθεση 2. Μαθητοκεντρικές ενότητες- Μελέτες περιπτώσεων Η αλληλεπίδραση και ενοποίηση των συστημάτων Προβλήματα του Ανθρώπου και της Κοινωνίας		1η Λυκείου ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ  ΜΕΛΕΤΕΣ  ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ		ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ - ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ 1. Διάλεξη 2. Συζήτηση 3. Σεμινάριο (προσκεκλημένοι ομιλητές) Μέθοδοι: 1. Έρευνα και ανάπτυξη 2. Συλλογικό έργο 3. Περιφερειακή ανάπτυξη 4. Ανεξάρτητη μελέτη 5. Εναλλακτικές τεχνολογίες

Εισήγηση  που έγινε στην ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ: Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ 1ο ΕΠΑ.Λ. ΑΘΗΝΩΝ ΑΧΙΛΛΕΩΣ 37-39 & ΜΥΛΛΕΡΟΥ 124, ΑΘΗΝΑ 18-19/2/2011 

ΠΗΓΕΣ

---

[1] Τσιαντής Κώστας, Ιστορική Παιδαγωγική της Τεχνολογίας (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα  2001).
[2] Technology Education Act of 1985, H.R. 3102, The House of Representatives, U.S.A. Congress 9 1985, σ. 2

[3] Technology Education Advisory Council, Technology: a national imperative, Reston, Virginia: International Technology Education Association, 1988

[4] Technology for All Americans: A rationale and structure  for the study of  technology,  International Technology Educational Association, Reston, VA, 1996, σ. 1

[5] Technology for All Americans: A rationale and structure  for the study of  technology,  International Technology Educational Association, Reston, VA, 1997 Δες επίσης ηλεκτρονική διεύθυνση στο  διαδίκτυο (internet): http://scholar.lib.vt.edu/TAA/TAA.html

[6]  To 1971 o  Maley παρουσίασε για πρώτη φορά το πρόγραμμά του για  το Λύκειο. Το πρόγραμμα  αναφερόταν στην αξιοποίηση της τεχνολογίας για την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα: μόλυνση περιβάλλοντος, στέγαση, παραγωγή ενέργειας, μεταφορές, επικοινωνίες, χρησιμοποίηση πόρων, εναπόθεση απορριμμάτων και αποβλήτων, εξασφάλιση νερού, διατροφής και ιατρο-φαρμακευτικής περίθαλψης. Δες Donald Maley, A program of relevance in industrial arts for a dynamic age- A senior high school program, Miami: Industrial Arts Association, 1971.

[7] Τσιαντής, Κώστας. ‘’Θετικός ανθρωπισμός: Ένας αναστοχαστικός διάπλους στην πραγματεία φιλοσοφικής ανθρωπολογίας του  Θ. Βακαλιού  Η ιδανική και η πραγματική εικόνα του ανθρώπου’’, Εφημ. Αυγή, 22-2-2001  (άρθρο, από την εισήγησή μου  στην παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Βακαλιού  στο βιβλιοπωλείο Ελληνικά Γράμματα, 8 Δεκ. 2000).

[8] Donald Maley, The individual, education and the future. College Park, Maryland: University of Maryland, 1980, σ 23.

[9] Tsiantis,  Constantinos N.,  A philosophical, historical and pedagogical foundation of Technology Education with guidelines for curriculum development in Greek secondary education. Ph.D Dissertation, University of  Maryland, 1989.

ΚΩΣΤΑΣ Ν. ΤΣΙΑΝΤΗΣ

Ακαδημία Αθηνών

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH

"Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό. Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές - με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι. - σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρη καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν' απασχολήση τον Τύπο και ν' αποτελέση αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που εμπλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριώτερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθή άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστή μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους. Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του.

Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.

Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθή η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ' όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής - σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής - προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν' αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων.
Οι υπογράφοντες:

1. Αθανασιάδης Τάσος
2. Αλεξόπουλος Καίσαρ
3. Αρτεμιάδης Νικόλαος
4. Βλάχος Άγγελος
5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης
6. Γεωργιάδης Απόστολος
7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος
8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος
9. Δρακάτος Κωνσταντίνος
10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου
11. Ιακωβίδης Σπυρίδων
12. Καμπανέλλης Ιάκωβος
13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος
14. Καμπύλης Αθανάσιος
15. Κονομής Νικόλαος
16. Κοντόπουλος Γεώργιος
17. Κουνάδης Αντώνιος
18. Λαΐου Αγγελική
19. Λιγομενίδης Πάνος
20. Μανούσος Μανούσακας
21. Ματσανιώτης Νικόλος
22. Μητσόπουλος Γεώργιος
23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος
24. Μυλωνάς Παύλος
25. Νανόπουλος Δημήτριος
26. Παλλάντιος Μενέλαος
27. Παππάς Ιωάννης
28. Παρισάκης Γεώργιος
29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης
30. Πετράκος Βασίλειος
31. Ρούκουνας Εμμανουήλ
32. Σακελλαρίου Μιχαήλ
33. Σαράντη Γαλάτεια
34. Σκαλκέας Γρηγόριος
35. Στεφανής Κωνσταντίνος
36. Τέτσης Παναγιώτης
37. Τούντας Κωνσταντίνος
38. Τριχόπουλος Δημήτριος
39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής
40. Χρήστου Χρύσανθος"
Πηγή:Ακαδημία Αθηνών

Γλωσσικός εφησυχασμός

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου:
Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου
Ιστορικού – Συγγραφέως

Μία πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ για τα Ελληνόπουλα, απεκάλυψε πως είναι από τα τελευταία στην Ευρώπη στην δυνατότητα δημιουργίας λόγου και σκέψεως. 
Το γεγονός αυτό με συνετάραξε, διεπίστωσα όμως, δυστυχώς, ότι η έρευνα αποτύπωνε την πραγματικότητα, διότι τα ελληνόπουλα της εποχής των υπολογιστών έχουν μάθει να απαντούν μονολεκτικά μ’ ένα «ναι» η μ’ ένα «όχι». Έχουν άγνοια λεξιλογίου και ετυμολογίας. Και επειδή τα παιδιά μας μαθαίνουν απ’ τους μεγάλους, τους πολιτικούς και τους «διασήμους» της τηλοψίας, που είναι «παραδείγματα προς μίμησιν(!)» και «είδωλα» γι’ αυτά, μαθαίνουν, δυστυχώς, μαζί με τις φθηνές αξίες που τους δίνουν και την λανθασμένη χρήση των λέξεων.
Στην σημερινή γλωσσική ανεπάρκεια φθάσαμε μετά  την απομάκρυνσή μας από τις αξίες, που καθόριζαν ο,τιδήποτε το ελληνικό. Και ήταν πολύ φυσικό και εύλογο. Όταν οι επίσημοι φιλόλογοι και ιστορικοί, αντί να παίξουν τον ρόλο του Λεωνίδα, έπαιξαν το ρόλο του Εφιάλτη, ήταν βέβαιο ότι οι Θερμοπύλες θα έπεφταν.
  «Στόχος όλων των επικρίσεων», όπως αναφέρει ο διαπρεπής καθηγητής της κλασσικής φιλολογίας του πανεπιστημίου του Αμβούργου Bruno Snell, «υπήρξε η παιδεία από την εποχή του κλασσικού ελληνισμού ... Η κλασσική Ελλάδα ήταν εκείνη που δέχθηκε τις περισσότερες επιθέσεις. Στις λέξεις μας, στις μεγάλες λέξεις, γκρεμίστηκε η αίσθηση και η σκέψη πολλών γενεών. Βέβαια αισθανόμαστε το βάρος αυτής της κληρονομιάς. Σωστό γλωσσικό αίσθημα είναι δύσκολο να αποκτήσει αυτός που, όπως λέει ο Γκαίτε, δεν δίνει δεκάρα για 3.000 χρόνια ιστορίας». [Bruno Snell: ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. Εκδόσεις Ίνδικτος].

  Αυτή η οικτρή γλωσσική κατάσταση, λοιπόν, είναι γεγονός ότι ξεκινά από το δημοτικό σχολείο, στο οποίο λόγω των συνεχών παρεμβάσεων στην διδασκαλία της ελληνικής δημιούργησαν προς διδασκαλία και εκμάθηση ένα έκτρωμα ονομαζόμενο κατ’ επίφασιν «δημοτική».Οι πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται το γλωσσικό μας οικοδόμημα έχουν αρχίσει σιγά σιγά να αποδομούνται και να αποκόπτονται. Οι «ανευθυνοϋπεύθυνοι» δήλωναν επί χρόνια ότι ήθελαν να κάνουν την γλώσσα μας τάχα «πιο χρηστική». 
 Ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Σαν να είναι η γλώσσα μία πελώρια αχανής αίθουσα, όπου ακριβώς λόγω τού απέραντου μεγέθους της έχει διάφορους κίονες (πυλώνες), οι οποίοι κρατούν τα επάνω πατώματα. Για να την κάνουμε λοιπόν πιο χρηστική και να μπορούμε να χορεύουμε χωρίς να μας κρύβουν την θέα η να μας ενοχλούν οι κίονες αυτοί αρχίσαμε σιγά σιγά να τους αποκόπτουμε έναν προς ένα. Οι κίονες όμως αυτοί είχαν ονόματα: Ιστορική ορθογραφία, ιστορική γραμματική, πολυτονικό, προθέσεις, κ.λπ. Μόλις λοιπόν κόψαμε αυτούς τους κίονες άρχισαν οι πρώτες ρωγμές και σιγά σιγά με τον πρώτο ελαφρό σεισμό το γλωσσικό μας οικοδόμημα άρχισε να καταρρέει. Είχαμε όμως συχνά από τότε προειδοποιήσει ότι «βγάλαμε τα Αρχαία, θα βγάλουμε τα μάτια μας». Ακριβώς όπως είχε προειδοποιήσει και ο Κοραής: «Όποιος χωρίς την γνώση της αρχαίας προσπαθεί να ερμηνεύσει την νέα η απατάται η απατά».

    Σήμερα όμως, δυστυχώς, ζούμε στην εποχή του χρήματος, του κέρδους και του ανελέητου κυνηγιού του. Όλα συγκλίνουν προς αυτό ξεχνώντας η παραβλέποντας την αξία των κλασσικών σπουδών. Μάλιστα προσφάτως, μεγάλη ελληνική τράπεζα είχε χρηματοδοτήσει διαφήμιση, όπου ένας μαθητής έλεγε στον καθηγητή του. «Κύριε καθηγητά, τι μου χρειάζονται τα αρχαία, εγώ θα γίνω έμπορος». Και του απαντά ο καθηγητής: «Έμπορος θα γίνεις Λαμπρόπουλε αλλά τι έμπορος; Θα πουλάς μαλλί της γρηάς στα πανηγύρια!». Στην συνέχεια δε, η διαφήμιση έδειχνε τον νέο που δεν χρειαζόταν τάχα τα αρχαία, να έχει διαπρέψει, χρηματοδοτούμενος από την εν λόγω τράπεζα! Η άνευ ορίων αναίσχυντη κερδοσκοπία σε όλο της το μεγαλείο!!! 

    Διάφοροι δημοσιογράφοι, όσοι δεν εθελοτυφλούσαν, κατέγραφαν, κατά το παρελθόν, συνεχώς στις εφημερίδες τους την γλωσσική ένδεια, που υπήρχε στα ελληνόπουλα. Περίπου το ίδιο γινόταν και με πολύ δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές λόγου τού σαββατόβραδου, όπου, χωρίς βεβαίως την δική μας συμμετοχή ποτέ σε κάποια τέτοια εκπομπή, ώστε «να θέσουμε τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων», εκλεκτοί προσκεκλημένοι διαπίστωναν «την εκπληκτική ποιότητα και μοναδικότητα της ελληνικής γλώσσης»! 

    Δυστυχώς, όμως, μόνο κατέγραφαν και μόνο διαπίστωναν. Χωρίς προτάσεις για την λύση του σημερινού προβλήματος. Πολλοί δε από αυτούς μας καθησύχαζαν, έχοντας και έναν παχυδερμικό εφησυχασμό, λέγοντας ότι η γλώσσα δεν θα πάθει τίποτε.
Κι όμως... Παρόμοιους εφησυχασμούς είχαμε και σε άλλες περιπτώσεις... Για παράδειγμα το 1989 ο Kristian Wilson, Πρόεδρος τής εταιρείας «Nintendo Inc», έκανε μία πολύ καθησυχαστική δήλωση, σχετικά με την εισβολή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών στην ζωή των παιδιών. Η δήλωση έλεγε τα εξής:
«Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν επηρεάζουν τα παιδιά.  Αν π.χ. το «πακ-μαν» είχε επηρεάσει την γενιά μας, θα ήμασταν σε μία σκοτεινή αίθουσα και θα  χοροπηδούσαμε  πάνω κάτω δεξιά αριστερά, μασουλώντας μαγικά  χαπάκια και ακούγοντας μία επαναλαμβανόμενη μουσική». Λίγα χρόνια αργότερα, γεννήθηκαν τα «rave parties», η μουσική «techno» και το «ecstasy».
    Γι αυτό οι υπερβολικοί εφησυχασμοί με βάζουν πάντοτε σε σκέψεις. Μας καθησυχάζουν για να επιτύχουν πιο εύκολα κάποιους άλλους στόχους. Αν, λοιπόν, πρέπει να ρίξουμε κάποιο λίθο αναθέματος σε κάποιους οι αποδέκτες είναι πολλοί. Εκείνοι που έδιωξαν την γλώσσα και την ιστορία μας από τα σχολεία, η εκείνοι που σπιλώνουν αυτό τον πλούτο μέσω της δημοσιογραφίας έντυπής τε και ηλεκτρονικής. Κυρίως όμως ο λίθος του αναθέματος πρέπει να είναι προς εκείνους, οι οποίοι επιμελώς αποκρύπτουν, συγκαλύπτουν φονεύουν δια της σιωπής και θάβουν κάθε βιβλίο ιστορίας, το οποίο δεν κινείται στην γραμμή της παγκοσμιοποιημένης υποτέλειας καθώς και κάθε βιβλίο σχετικό με την γλώσσα, το οποίο αποκαλύπτει τα σχέδια καταστροφής, την παραπλάνηση και την διαστρέβλωση της ελληνικής. 

Βιβλιογραφία : Αντωνίου Α. Αντωνάκου «Γλώσσα ποί πορεύη;», Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ. 

Σταμπολιάδης Ηλίας-Ο φύλαρχος και το γουρούνι

Το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία

Αγαπητοί συνάδελφοι ,

πολλοί ίσως να μη γνωρίζετε την ιστορία των αφρικανών που έμεναν με τις οικογένειες τους σε μία καλύβα. Παρουσιάστηκαν στον φύλαρχο και του ζήτησαν την άδεια να κατασκευάσουν μία δεύτερη ώστε να έχουν περισσότερη άνεση. Ο φύλαρχος τους έδιωξε θυμωμένος και για παραδειγματισμό διέταξε να βάλουν στην καλύβα και ένα γουρούνι, ενώ οι άνθρωποι έφυγαν λυπημένοι. Σε μία εβδομάδα επισκέπτονται πάλι τον φύλαρχο και του ζητούν να απομακρύνει το γουρούνι από την καλύβα διότι η κατάσταση ήταν αφόρητη. Ο φύλαρχος με ύφος φιλεύσπλαχνου πατέρα διέταξε να βγάλουν το γουρούνι και όλοι άρχισαν να τον επαινούν για την καλοσύνη του και τη φροντίδα του.

    Την τακτική αυτή εφαρμόζει και η σημερινή κυβέρνηση σε όλα τα θέματα αλλά εδώ ας περιοριστούμε σε αυτά της παιδείας. Μας προτείνουν διάλογο σε ένα νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που είναι ολοφάνερο ότι έχει σχεδιαστεί για να εντάξει την Ελληνική παιδεία στους όρους που θα ήθελε μία κεντρική παγκόσμια κυβέρνηση. Από τη σκοπιά αυτή  το υπάρχον σύστημα έχει ορισμένα μειονεκτήματα που θα δυσκολέψουν την κεντρική του διαχείριση όπως:

• 
  
  Πανεπιστημιακά Τμήματα  διασκορπισμένα σε διάφορες πόλεις
• 
  
  Αργόσχολους φοιτητές που αυξάνουν το κόστος των πανεπιστημίων
• 
  
  Μεγάλη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης
• 
  
  Χαμηλή ποιότητα εκπαίδευσης λόγω:

• 
  
  του μεγάλου αριθμού εισαγομένων
• 
  
  της χαμηλής στάθμης και κατάρτισης των εισαγομένων  από το λύκειο
• 
  
  της ανακύκλωσης των φοιτητών και
• 
  
  της εισαγωγής του συνδικαλισμού στην εκπαίδευση.

Όλα αυτά δεν θα είναι μόνο προβλήματα της κεντρικής διακυβέρνησης αλλά αποτελούν και σημερινά προβλήματα τα οποία έχουν συσωρευθεί από τη λαϊκίστικη πολιτική όλων των κυβερνήσεων της τελευταίας τριακονταετίας για τα οποία ζητείται λύση. Στη δημιουργία όλων αυτών των προβλημάτων έχει συμβάλει και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχοντας διατελέσει Υπουργός (Εθνικής;) Παιδείας. Αντί λοιπόν να χειροκροτούμε την κυβέρνηση για την υποκριτική πρόθεση της  να λύσει δήθεν τα προβλήματα που η ίδια έχει δημιουργήσει, θα πρέπει να ζητήσουμε τη παραίτηση της για την επί σειρά ετών εξαπάτηση των πολιτών και τη σημερινή κατάντια της παιδείας χάριν της παραμονής της στην εξουσία.

Εκτός όμως από τα ανωτέρω προβλήματα, που είναι προβλήματα και της σημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας,  η κυβέρνηση θέλει να λύσει προβλήματα που θα δυσκολέψουν τη σχεδιαζόμενη κεντρική παγκόσμια κυβέρνηση όπως:

• 
  
  Προγράμματα σπουδών που στοχεύουν σε συγκεκριμένες ειδικότητες επαγγελματικής κατάρτισης
• 
  
  Σύστημα εκπαίδευσης που να καλλιεργεί την κριτική σκέψη και τη χρήση του ορθού λόγου.
• 
  
  Διατήρηση της εθνικής γλώσσας και εθνικής συνείδησης
• 
  
  Διατήρηση της ιστορίας και των εθνικών παραδόσεων
• 
  
  Διοικήσεις που εκλέγονται από την πανεπιστημιακή κοινότητα
• 
  
  Εκλογή μελών ΔΕΠ σε εθνικό επίπεδο
• 
  
  Απουσία του κεφαλαίου από την διοίκηση και η δυσκολία άμεσης  πρόσβασης του στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Όλα τα ανωτέρω δημιουργούν  πρόβλημα σε μία κεντρική διαχείριση και αποτελούν τους απώτερους στόχους του προτεινόμενου νομοσχεδίου και για το οποίο έχουν το θράσος να μας καλούν σε διάλογο. Αντί του διαλόγου θα πρέπει να επαναστατήσουμε για τον σχεδιαζόμενο εθνομηδενισμό και να τους καταγγείλουμε για απόπειρα εσχάτης προδοσίας. Το είπε και ο ίδιος πρωθυπουργός  στη Ν.Υ. ότι στόχος μας είναι μία παγκόσμια κυβέρνηση με τη διαφορά ότι την οραματίζεται "ανθρώπινη" έτσι για να το γλυκάνουμε. Ακόμη και τα συμβόλαια ξεπουλήματος της χώρας δεν γίνονται πλέον στην Ελλάδα ή τη χώρα του επενδυτή αλλά στο κεντρικό στρατηγείο για να έχουν το κύρος του αφεντικού υπο τους όρους του οποίου γίνονται.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής

Πολυτεχνείο Κρήτης

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ   >  http://www.blogger.com/home?pli=1